morfosi

από την GothQueenPythia

Το ΠΑΣΟΚ, τα χρόνια που κυβέρνησε μετά τον θάνατο του Αντρέα Παπανδρέου και αντιπροσωπεύοντας την κραταιά εξουσία, είχε μόνο μια δουλειά να κάνει και απέτυχε παταγωδώς: να καταγγείλει, να τιμωρήσει και να αποτρέψει τη διαφθορά και τις πελατειακές σχέσεις που βασανίζουν την ελληνική κοινωνία, ξεκινώντας από πάνω προς τα κάτω.

Το ίδιο το κράτος δεν είναι δυνατόν να εξυγιάνει ένα διεφθαρμένο εαυτό  με την έκταση που είχαν πάρει τα πράγματα, ωστόσο ένα μετρίως διεφθαρμένο κυβερνών κόμμα, μπορούσε να το κάνει αυτό, δουλεύοντας παράλληλα σιωπηλά και προς τη δική του εξυγίανση. Αυτή η πρακτική ακολουθείται άλλωστε σε όλο τον κόσμο., δεν υπάρχουν κόμματα αδιάφθορα.

Η πάταξη της διαφθοράς έπρεπε και πρέπει να ξεκινά από τους επιφανέστερους και πιο προβεβλημένους και να φτάνει μέχρι τους απλούς μισθωτούς υπαλλήλους οι οποίοι με ευκολία γυρνούν το κεφάλι όταν κάποιος φωνάζει  γενικά και αόριστα «Γεια σου πρόεδρε!». Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι η κατάχρηση εξουσίας είναι τόσο περισσότερο επιβλαβής για το κοινωνικό σύνολο όσο μεγαλύτερος είναι και ο βαθμός εξουσίας (πολιτικής, δικαστικής, οικονομικής).

Η βουλευτική ασυλία θεσπίστηκε για να προστατεύσει τους εκλεγμένους αντιπροσώπους μας από αβάσιμες κατηγορίες και τις εμπλοκές που αυτές θα προκαλούσαν στην αποτελεσματική εκπλήρωση των βουλευτικών τους καθηκόντων. Το χάος που θα προέκυπτε αν ο οποιοσδήποτε για οποιονδήποτε αριβίστικο και μικροπολιτικό λόγο κατηγορούσε έναν λειτουργό είναι προφανές. Η βουλευτική ασυλία έχει γίνει το δεκανίκι της πολιτικής διαφθοράς, αλλά για αυτό δεν φταίει ο θεσμός ο ίδιος, αλλά οι διεφθαρμένοι υπηρέτες του.

Το ίδιο ισχύει και για το πανεπιστημιακό άσυλο. Το άσυλο (έτσι όπως ήταν) δεν φταίει για την ατιμωρησία των εγκλημάτων κατά της ζωής που συμβαίνουν στα πανεπιστήμια, φταίει όμως η διαφθορά των ρυθμιζόντων αυτού, δηλ. των πρυτάνεων, εκπροσώπους φοιτητών και υπουργείου δημόσιας τάξης, οι οποίοι χαρακτηριστικά κωλυσιεργούν όταν καλούνται να πάρουν μια απόφαση επέμβασης μέσα στα πλαίσια του ασύλου.

Και στις δύο περιπτώσεις, τι κάνουμε? Στην περίπτωση της βουλευτικής ασυλίας, μια πολύ σεβαστή μερίδα πολιτών επιθυμεί την κατάργησή της. Στην περίπτωση του ασύλου, αυτό καταργήθηκε με ένα απλό νομοσχέδιο. Καταργούμε (ή θέλουμε να καταργήσουμε) τους θεσμούς επειδή δεν είμαστε σε θέση να τους διαφυλάξουμε. Και γιατί παρακαλώ?

ΓΙΑΤΙ ΤΡΩΜΕ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ.

Όλοι παραδέχονται τη διαφθορά. Οι έχοντες το μαχαίρι και το καρπούζι, θεωρούν ότι την πατάσσουν απλά αλλάζοντας τους θεσμούς κατά βούληση. Ωστόσο, οι έχοντες μόνο το καρπούζι βαδίζουν πολύ κοντά επιθυμώντας ακριβώς το ίδιο πράγμα, μπερδεύοντας τα έργα των λειτουργών με τα θεμέλια μιας κοινωνίας.

Σφιχτά κολλάω το βλέμμα μου στο τζάμι

Τα μάτια σου είναι γυάλινα

Σε λεία επιφάνεια συντρίβομαι τα βράδια

Κρεμιέμαι μάταια στα μάτια σου τις νύχτες

Γραπώνω τα ψεγάδια τους

Λιμάζω στις ρυτίδες ένα ζώο στην ερημιά

Πεθαίνω βρίζοντας τη μοίρα να σε μάθω

Περνάω τα σύνορα

Και φτάνω ασθμαίνοντας στης κόλασης την πόρτα.

Ένα απογευματάκι στη Βαστίλλη

το μέλλον μελανό και χτυπημένο

σήκωσε με αυθάδεια το φρύδι

«Τη γάγγραινα των ουραγών θα πνίξουμε στο αίμα»

Πληρώνεται με άγνοια το βρώμικο παιχνίδι

Έπεσε το βράδυ στη Βαστίλλη

Ακολουθώντας πέφτουμε ακόμα

από την GothQueenPythia

Περνάνε ο μέρες, συσσωρεύεται η θεματολογία και έφτασε το σήμερα και δεν ξέρω τι να πρωτογράψω.

Κάποια στιγμή στο πρόσφατο παρελθόν, αποφάσισα να προσπαθήσω να μην θεωρώ την εθνικότητα κάτι που με προσδιορίζει, και επίσης αυτό να το εφαρμόσω για όλους τους ανθρώπους.

Το ότι δηλαδή γεννήθηκα ή έχω διαβατήριο ή έζησα πολλά χρόνια ή η οικογένεια μου ζει εκεί ή οι πρόγονοι μου έζησαν μέσα στα εθνικά σύνορα (ή ψυχολογικά σύνορα που τα τραβάμε κατά βούληση από εδώ κι από εκεί), προσπαθώ να το αποβάλλω σαν ένα στοιχείο που προσδιορίζει εμένα και τις επιλογές μου. Στα μάτια μου και στα μάτια των άλλων.

Αυτό έχει διάφορα προβλήματα, με κυριότερο ότι πρέπει να αποβάλλω κάποια στερεότυπα αστεία (πολύ αστεία) που κάνω στην καθημερινή μου ζωή, όπως κάποια για την αφέλεια των Αμερικανών, την απλυσιά των Γάλλων, την ψυχρότητα των Άγγλων, τη σκληρότητα των Ρώσων, την ωμότητα των Κινέζων, την αφασία των Ιαπώνων, τη μοιρολατρεία των Ινδών, την ουδετερότητα των Ελβετών, την ανυπαρξία των Αφρικανών και άλλα πολλά.

Αυτό δεν είναι εύκολο. Επίσης, δεν μπορεί κανένας να αρνηθεί ότι οι εθνοτικές ομάδες υπάρχουν και όντως εμφανίζουν κοινά χαρακτηριστικά, ενώ τις περισσότερες φορές ορίζονται από κάποιο γεωγραφικό σύνορο. Ποιος θα μου απαντήσει λοιπόν στο φλέγον ερώτημα: πού αρχίζει η εθνική τυποποίηση και η παρελθοντολαγνεία και πού τελειώνει η πραγματικότητα?

Ποιά είναι η εθνική διαφορετικότητα? Μπορούν αυτές οι εθνικές διαφορές να είναι γόνιμο στοιχείο μέσα στην απόπειρα να χτιστούν κοινωνίες ή απλά μετατρέπουν τις κοινωνίες σε ανόητες «ομάδες πίεσης»?

Αυτά τα πράγματα έχουν απαντηθεί φυσικά, δεν θέτω και κανα ρηξικέλευθο ερώτημα. Αυτό όμως που πραγματικά με βασανίζει είναι ένα:

Υπάρχει πατρίδα?

Γιατρέ, μπορείτε να μου γράψετε κάτι για τα παραπάνω? Έχω ΤΕΒΕ.